Mooi plaatje: zo werden in vroeger tijden de frames van Bianchi in de fabriek flink aan de tand gevoeld alvorens ze richting de klant gingen.
Een gewichtige zaak...
Uit een oude Bianchi brochure: dat is nog eens andere koek dan de geavanceerde elektronische testbanken van vandaag de dag.
Gewoon tien kilo lood aan elke stuureinde, en nog wat tril en drukpunten aanbrengen op de zadelbuis en het bracket en dan maar flink er op los gaan. Wat je noemt een echte pijnbank…
Het Britse Bike Radar plaatste onlangs een test met de Olympia Speedy Plus op haar website. Hieronder de rij-eigenschappen uit die test.
Olympia Speedy Plus (foto: Bike Radar)
“The stable steering and a very planted feel on the road immediately reminded our test team of the classic Italian character of brands like Colnago and Pinarello.”
“The low, long position creates a sense of commitment and confidence that translates just as well to twisty English country lanes as to the northern Italian Alps around Olympia’s base.”
“There’s no twitch or flutter from the front end, just a locked down feel that’s all about lean angles, dropped shoulders and pointed knees rather than sitting up and grabbing the brakes.”
“It’s equally keen on keeping momentum too, with a reasonably firm feel through the pedals thanks to the extensively shaped frame tubes.”
“Back the pressure off slightly and there’s a smooth roll-on sensation from the naturally lower, more aero riding position; it’s a bike that feels like it wants to race rather than just look at the view.”
“While the wheels spin up to speed quickly, a frame weight close to 2kg means getting it there or up a climb definitely takes more effort than on a lighter bike. It also limits the upgrade value of the chassis.”
“The firm ride feel starts to get tiring on longer rides. Your shoulders and back certainly come in for more hammer over the long haul, again making it more suited to hard and fast riders than comfort-seeking cruisers.”
De volledige test kun je hier nalezen.
Lees ook deze tests op Italiaanse Racefietsen.
Wees gerust, het gaat écht niet de vekeerde kant op met dit blog. Er is een goede reden om over Giant te schrijven. Je leest het hieronder.
Giant fabriek in Taiwan
Ik plaats op dit blog graag foto’s van mensen die op bezoek zijn geweest bij Italiaanse framebouwers. De meesten zijn goed toegankelijk. Je kunt ar bij wijze van spreken zo aankloppen als je in de buurt bent. Of anders maak je gewoon een afspraak of bezoek je het voor dit doel ingerichte museum of de showroom, zoals dat bijvoorbeeld bij Colnago of GIOS kan, om maar twee voorbeelden te noemen.
Vaak gaat het er tijdens zo’n bezoekje gemoedelijk aan toe. Een rondleiding door de werkplaats of (bescheiden) fabricagehal, een espressootje, wat handen schudden met de eigenaar en een paar mooie foto’s op de koop toe. Zo plaatste ik eerder al foto’s van bezoeken aan Viner, Bianchi, Marastoni, Tommasini, Spada, Wilier, Rewel, Milani, Colnago en GIOS.
Toch bleef ik me altijd afvragen hoe het er in het verre Oosten aan toe zou gaan. Helaas is die wereld – alleen al geografisch en taaltechnisch gezien – een stuk minder toegankelijk. Maar dat maakt me niet minder nieuwsgierig, integendeel.
Want hoe zouden ze bijvoorbeeld bij één van de grootste fietsfabrieken ter wereld, die van Giant in Taiwan hun frames en fietsen fabriceren? Zou er echt sprake zijn van gigantische assemblagehallen met daarin honderden mannen en vrouwen die, zwijgzaam en als menselijke robots, dag-in-dag-uit, monotoon seriewerk staan te verrichten, zoals ik mij dat altijd voorstelde?
Vandaag vond ik daarop gedeeltelijk het antwoord. Ik kreeg namelijk een serie foto’s onder ogen van ene Marco Toniolo, een Italiaan die blijkbaar een bezoekje gebracht heeft aan de Taiwanese Giant fabriek. Hij fotografeerde zelfs enkele frames in productie voor het team van Rabobank. Erg interessant en het leek me daarom de moeite om dit met jullie te delen. Ben benieuwd wat júllie van onderstaand beeldmateriaal vinden.
(Klik op de afbeeldingen voor een vergroting).
(Foto’s: Marco Toniolo)
